مهاجرت معکوس

افراد به دلایل مختلفی مهاجرت می کنند که دلایل میتواند اختیاری و یا اجباری باشند. مهاجرت معکوس در کشور ما معمولا به صورت مهاجرت افراد از روستاها یا شهرستان ها به شهر های اصلی است که در ایران بیشتر مهاجرت افراد به صورت دائمی از روستاها به شهرهای کوچک و بزرگ است؛ امروزه این حرکت یک سویه مهاجرت مردم از روستاها به شهرها تغییر کرده و به صورت مهاجرت معکوس شکل گرفته شده است. در سطح بین المللی مهاجرت معکوس معمولا به صورت بازگشت افراد به وطن اصلیشان می باشد.

در واقع مهاجرت معکوس در نوع خود یک پدیده ی خوب است که امروزه به شدت افزایش پیدا کرده است اما کاملا روشن است که این نوع مهاجرت روند موقتی خواهد داشت مگر اینکه مسئولان دولتی راه حلی برای بهبود شرایط زندگی در روستاها و شهرهای کوچک پیدا کنند. مهاجرت معکوس یک عمل پیچیده و دشوار است که شرایط زمانی، فرهنگی و اقتصادی را دخیل می شود.

روسپیگری

روسپیگری پدیدهای رایج در جوامع بشری بوده و تاریخ ایران دوره عصر صفوی نیز از این امر مستثنی نبوده است. منع و محدودیت درباره این ناهنجاری اخلاقی باعث شده است که همه ابعاد تاریخی این پدیده اجتماعی کمتر ثبت و ضبط شود. با اینحال گذشته از اطلاعات پراکنده در تاریخنگاری عصر صفوی، بیشتر گزارشهای مربوط به روسپیان، در سفرنامه های اروپاییان ارائه شده است. اما این نوع اطلاعات نیز گزارش های هیجانی و اخلاقی از این رفتار اجتماعی است. هدف این مقاله با عطف به موارد گفته شده، بررسی حیات اجتماعی روسپیان در عصر صفوی است. لذا در این پژوهش جایگاه و منزلت روسپیان، توجه به رفتارهای اجتماعی و نوع برخورد شاهان و سلاطین و آحاد جامعه با این گروه، مسائل اقتصادی و مشاغل و حرفه های مرتبط با آنها، اماکن روسپیان و حتی بیماری های آنها را مورد توجه قرار گرفته است. یافته های پژوهش غلبه نگاه مردسالارانه درباره تعریف روسپیگری و حدود و ثغور آن و نیز کارکرد اقتصادی روسپیان در نوع شخصی و دولتی را نشان می دهد.